Η ζώνη ασφαλείας και όλα όσα πρέπει να ξέρετε

Η χρήση της ζώνης ασφαλείας στην οδήγηση είναι απαραίτητη και συμβάλει καθοριστικά στην ασφαλή οδήγηση και κυρίως προστατεύει αποτελεσματικά σε περίπτωση τροχαίου ατυχήματος.

Τι είναι η Ζώνη ασφαλείας

Η ζώνη ασφαλείας είναι ένας μηχανισμός που προστατεύει τον επιβάτη ενός οχήματος, τόσο όταν αυτό αλλάζει ταχύτητα, όσο και σε περίπτωση ατυχήματος (δηλαδή απότομη αλλαγή της κατάστασης του οχήματος). Στη σημερινή εποχή η ζώνη ασφαλείας ή απλά ζώνη, είναι συνώνυμη του οχήματος, αλλα χρησιμοποιούνται τόσο σε αυτοκίνητα, όσο και σε λεωφορεία ή αεροπλάνα.

Είδη Ζωνών ασφαλείας

Στα αυτοκίνητα χρησιμοποιούνται ζώνες τριών σημείων, ενώ στα αεροπλάνα χρησιμοποιούνται ζώνες δύο σημείων για τους επιβάτες, ενώ για το πλήρωμα ζώνες τεσσάρων σημείων. Σε πολλά αυτοκίνητα αγώνων υπάρχουν ζώνες έξι σημείων.

Σύντομη Ιστορία

Το 1913 χρησιμοποιήθηκαν οι πρώτες ζώνες ασφαλείας σε αεροσκάφη αλλά ξεκίνησε η ευρεία χρήση τους το 1930. Το 1959 έγιναν μέρος του βασικού εξοπλισμού του αυτοκινήτου από την Volvo.

Στην Ευρώπη, το 1973 η Γαλλία έκανε υποχρεωτική την χρήση της ζώνης ασφαλείας στα μπροστινά καθίσματα εκτός πόλης,το 1975 στις αστικές περιοχές την νύχτα, ενώ έκανε υποχρεωτική την χρήση της συνολικά το 1979. Το 1990 η Γαλλία έκανε υποχρεωτική την χρήση της ζώνης στα πίσω καθίσματα.

Ακολούθησε η Σουηδία η οποία έκανε το 1975 υποχρεωτική την χρήση της ζώνης στα μπροστινά καθίσματα και το 1986 στα πίσω καθίσματα.

Μόλις από το 1993 είναι υποχρεωτικό σε όλη την Ευρώπη να υπάρχουν ζώνες ασφαλείας για όλες τις θέσεις στα αυτοκίνητα.

Τι προσφέρουν οι ζώνες ασφαλείας

Οι ζώνες ασφαλείας μειώνουν σημαντικά τον κίνδυνο σοβαρού τραυματισμού ή ακόμα και θανάτου. Πρέπει να τονιστεί ιδιαίτερα η αναγκαιότητα χρήσης τους ακόμα και στα πίσω καθίσματα. Στις περιπτώσεις μετωπικών προσκρούσεων, οι μελέτες δείχνουν ότι αν οι πίσω επιβάτες δεν φορούν ζώνη, τότε εκτοξεύονται μπροστά, τραυματίζοντας σοβαρά τους μπροστινούς ενώ 6πλασιάζουν τον κίνδυνο θανάτου των μπροστινών που μπορεί να φορούν.

Σήμανση και ήχος υπενθύμισης

Ήδη, από τις αρχές της δεκαετίας του 1970 στη Βόρεια Αμερική, τοποθετήθηκε σε όλα τα αυτοκίνητα ένα σύστημα υπενθύμισης χρήσης της ζώνης ασφαλείας για τους επιβάτες που κάθονται μπροστά. Το σύστημα αυτό αποτελείται από:

-Ένα κόκκινο φως στον πίνακα οργάνων του οδηγού, που ανάβει για όσο δεν «κλειδώνει» η ζώνη και

-Έναν βομβητή, ο οποίος εκπέμπει έντονο ήχο για αρκετά λεπτά.

Στην Ευρώπη και άλλες ηπείρους, το σύστημα αυτό άρχισε να εμφανίζεται κατά την δεκαετία του 1990 και σήμερα υπάρχει στα περισσότερα καινούρια μοντέλα.

Στατιστικά στοιχεία

Από τις αρχές της δεκαετίας του 1970, πολλές αυτοκινητοβιομηχανίες έχουν διεξάγει έρευνες για τις ζώνες ασφαλείας. Για τη μεγάλη πλειοψηφία των κατόχων αυτοκινήτων, η χρήση ζώνης ασφαλείας στο εμπρός κάθισμα έχει γίνει συνήθεια σαν αποτέλεσμα της συνεχώς αυστηρότερης νομοθεσίας που εφαρμόζεται σε όλη την Ευρώπη και της αυξημένη επίγνωσης του κοινού σχετικά με τα πλεονεκτήματα ασφάλειας.

Όμως αποκαλύπτεαται ότι δεν ισχύει το ίδιο για τους επιβάτες των πίσω καθισμάτων. Η έρευνα στην οποία συμμετείχαν περισσότεροι από 7.100 ενήλικες από όλη την Ευρώπη αποκάλυψε ότι πάνω από ένας στους τρεις Ευρωπαίους δεν φορά ζώνη ασφαλείας στο πίσω κάθισμα παρά την ισχύουσα Ευρωπαϊκή νομοθεσία εδώ και αρκετά χρόνια.

Επιπλέον, σχεδόν ο ένας στους τέσσερις οδηγούς δεν επιμένει οι πίσω επιβάτες να φοράνε τις ζώνες τους. Το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο Ασφάλειας Μεταφορών εκτιμά ότι στην Ευρωπαϊκή Ένωση μόνο το 2012, 8.600 θάνατοι με αυτοκίνητο αποφεύχθηκαν χάρη στη χρήση ζώνης ασφαλείας. Το συμβούλιο αναφέρει επίσης ότι το 2013, από τα 1.900 θύματα τροχαίων ατυχημάτων στους Ευρωπαϊκούς Αυτοκινητόδρομους, το 60% δεν φορούσε ζώνη ασφαλείας.

Η έρευνα έδειξε ότι άτομα άνω των 40 ετών κατά κανόνα δεν φοράνε ζώνη ασφαλείας στα πίσω καθίσματα (46%). Από τα άτομα ηλικίας 24 ετών και κάτω – που μεγάλωσαν σε μία εποχή όπου οι γονείς τους ήταν πιο συνειδητοποιημένοι στη χρήση πίσω ζωνών ασφαλείας και παιδικών καθισμάτων – μόνο το 21% δήλωσε ότι δεν φορά ζώνη ασφαλείας στο πίσω κάθισμα. Οδηγοί άνω των 40 επίσης συνήθως δεν υποχρεώνουν τους πίσω επιβάτες να φοράνε ζώνη ασφαλείας.

Η έρευνα που έγινε σε Βέλγιο, Γαλλία, Γερμανία, Ιταλία, Ρουμανία, Ισπανία και Ηνωμένο Βασίλειο, έδειξε επίσης ότι οι Ρουμάνοι έχουν το υψηλότερο ποσοστό μη συμμόρφωσης στους κανόνες χρήσης των πίσω ζωνών ασφαλείας (84%), με τους Ιταλούς να ακολουθούν (56%), και τους Ισπανούς να βρίσκονται στην τρίτη θέση (39%). Οι Ρουμάνοι οδηγοί ήταν επίσης εκείνοι που δεν επέμεναν οι πίσω επιβάτες να φοράνε ζώνες ασφαλείας (μόλις το 39% το τηρεί), και ακολουθούν οι Ιταλοί (53%), και οι Βέλγοι (85%).

Σύνοψη

Αυτό που θα πρέπει να μας μείνει στο μυαλό είναι:

-Η χρήση ζώνης ασφαλείας είναι πολλές φορές ζήτημα ζωής και θανάτου, είτε κάθεσαι μπροστά είτε πίσω και ανεξαρτήτως ηλικίας

-Η εκμάθηση της οδήγησης δεν είναι κάτι που σταματά παίρνοντας το δίπλωμα

Πηγή :http://www.real-insurance.gr/

asfalisinet

Η Ιστορία της Ασφάλισης

Θα μπορούσαμε να πούμε πως η ασφάλιση είναι τόσο παλιά όσο και ο άνθρωπος. Από την εμφάνισή του, ο άνθρωπος οργάνωνε την ζωή του σε κοινωνίες, επειδή διαπίστωσε ότι από μόνος του δεν μπορούσε να ανταπεξέλθει στους κινδύνους της προϊστορικής εποχής. Οργανωμένος σε κοινωνίες μέσα σε σπηλιές, μπόρεσε να βρει την απαραίτητη ασφάλεια.

Έτσι κι αλλιώς, την έννοια της ασφάλισης την βρίσκουμε με σαφήνεια διατυπωμένη στα πιο αρχαία κείμενα, ή την συμπεραίνουμε από διάφορα περιστατικά.

Οι αρχές του θεσμού της ασφάλισης χάνονται κάπου εκεί γύρω στην 2η π. Χ. χιλιετία. Η ασφάλιση στα πρώτα της στάδια, εμφανίστηκε με την μορφή «αλληλοβοήθειας», μεταξύ ατόμων που εκτελούσαν ένα παρεμφερές είδος εργασίας.

Οι συνθήκες κάτω από τις οποίες «δούλευαν» οι εργάτες των πυραμίδων στην αρχαία Αίγυπτο, ήταν άθλιες. Πολλά «εργατικά» ατυχήματα και πολλές ασθένειες τους μάστιζαν. Έτσι, δημιουργήθηκε το πρώτο γνωστό «ταμείο αλληλοβοήθειας», όπως προκύπτει από πάπυρο που βρίσκεται στο μουσείο του Καΐρου.

Οι πληρωμές των εργατών γίνονταν τότε σε είδος (λάδι, σιτάρι και άλλα τρόφιμα) την πρώτη κάθε μήνα. Από αυτήν την αμοιβή, κατέβαλαν από κοινού κάποια ποσότητα τροφίμων, ώστε να εξασφαλιστεί φαγητό για όσους δεν μπορούσαν να δουλέψουν. Επιπλέον, το «ταμείο αλληλοβοήθειας» προέβλεπε αποζημίωση σε περίπτωση θανάτου, για να πληρωθούν τα έξοδα κηδείας.

Στην αρχαία Βαβυλωνία, το 1750 π.Χ. ο κώδικας του βασιλιά Χαμουραμπί, αναφέρεται, και μάλιστα πολύ καλοδιατυπωμένα, σε ταμείο αλληλοβοήθειας των εμπόρων (μεταφορέων). Σ’ αυτόν τον κώδικα, συναντάμε διατάξεις, σύμφωνα με τις οποίες τα μέλη των καραβανιών είχαν χρέος να χρεωθούν από κοινού για τυχόν κλοπή, καταστροφή, απώλεια καμήλας, ή οποιαδήποτε άλλη ζημιά συνέβαινε στα καραβάνια, ακόμα και σε περιπτώσεις φυσικών καταστροφών. Στον ίδιο κώδικα, συναντάμε και άλλες πολλές διατάξεις, που θεσπίζουν την έννοια της θαλάσσιας αστικής ευθύνης και θαλάσσιας ασφάλισης.

Παρόμοιες «ασφαλίσεις» υπάρχουν και σε άλλους νεότερους κώδικες των χωρών της Μεσοποταμίας.

Η ασφάλιση στην αρχαία Ελλάδα

Στην αρχαία Ελλάδα, ήταν διαδεδομένη η ασφαλιστική κάλυψη των εξόδων κηδείας, σύστημα που αναπτύχθηκε μέσω θρησκευτικών, μη κερδοσκοπικών οργανώσεων. Αργότερα, με νόμο του Σόλωνα, τον 6ο π.Χ. αιώνα, θεσπίστηκε ο όρος των «ομοτάφων», ο πρώτος ασφαλιστικός νόμος που καθόριζε την λειτουργία εταιριών που είχαν σαν αντικείμενο την κάλυψη των εξόδων κηδείας. Τα διάφορα σωματεία και ενώσεις της εποχής διεύρυναν την έννοια της ασφάλισης δημιουργώντας εταιρίες που είχαν σαν αντικείμενο την αλληλοβοήθεια, την αμοιβαιότητα και τον καταμερισμό των κινδύνων, πέρα από τα έξοδα κηδείας και είχαν πλέον κερδοσκοπικό χαρακτήρα.

Στην Κύπρο τον 5ο π.Χ. αιώνα, εμφανίσθηκε το πρώτο νοσοκομειακό πρόγραμμα της ιστορίας. Ήταν η συμφωνία μεταξύ του βασιλιά Ιδαλίου και του γιατρού Ονάσιλλου και των αδελφών του. Η συμφωνία αυτή όριζε ότι ο Ονάσιλλος και οι αδελφοί του θα αναλάμβαναν την περίθαλψη των στρατιωτών που θα τραυματιζόντουσαν σε επερχόμενη μάχη. Σαν αντάλλαγμα, ο βασιλιάς Ιδάλιος πρόσφερε χρήματα και γη.

Τον 4ο π.Χ. αιώνα, συναντάμε αναφορά στον θεσμό της ασφάλισης, σε λόγους του Δημοσθένη, «Περί θαλασσίων πιστώσεων». Εδώ, περιγράφονται τα «θαλασσοδάνεια». Το εμπόριο, από αρχαιοτάτων χρόνων, είχε μεγάλα περιθώρια κέρδους, αλλά και πολύ υψηλό ρίσκο. Η πειρατεία και τα ναυτικά ατυχήματα ήταν σύνηθες φαινόμενο στην αρχαία Ελλάδα. Έτσι, αντί κάποιος έμπορος ή επενδυτής να δανείσει (επενδύσει) τα χρήματά του σε ένα πλοίο, με ορατό τον κίνδυνο της οικονομικής καταστροφής σε περίπτωση που το πλοίο δεν επέστρεφε, απευθυνόταν σε ναυτομεσιτικό γραφείο, μέσο του οποίου μπορούσε να δανείσει χρήματα σε διάφορα πλοία, διασπείροντας έτσι τον κίνδυνο. Από τα κέρδη των πλοίων που επέστρεφαν, μπορούσε να αποσβέσει την ζημιά των πλοίων που δεν επέστρεφαν.

Δυστυχώς, αντί τα «θαλασσοδάνεια» να διδάσκονται σαν παράδειγμα πρόληψης, σύνεσης και ευρηματικότητας, διδάσκονταν στα δικά μου μαθητικά χρόνια, σαν «δανικά και αγύριστα».

Σε κείμενα συγγραφέων της κλασσικής περιόδου, αναφέρεται η ασφάλιση απόδρασης δούλου. Συνηθιζόταν να γίνεται συμφωνία, με βάση την οποία ο ιδιοκτήτης του δούλου πλήρωνε περιοδικές καταβολές, ώστε να εισπράξει αποζημίωση στην περίπτωση απόδρασης του δούλου του.

Την έννοια της κοινής αβαρίας την γνωρίζουμε όλοι. Θεσπίσθηκε τον 4ο π.Χ. αιώνα από το δίκαιο της Ρόδου. Σύμφωνα με τον όρο αυτό, κάθε ηθελημένη θυσία εμπορευμάτων που πραγματοποιείται χάριν του πλοίου και του υπολοίπου φορτίου, επιβαρύνει, αναλογικά, όλα τα διασωθέντα συμφέροντα. Μοιάζει με την ασφάλιση, στο ότι τον κίνδυνο τον επωμίζονται όλοι οι ενδιαφερόμενοι. Αξίζει να σημειωθεί ότι ο όρος της κοινής αβαρίας, διατηρείται αυτούσιος μέχρι σήμερα, και μάλιστα με παγκόσμια ισχύ.

Η ασφάλιση στον Μεσαίωνα

Σε όλη την διάρκεια του μεσαίωνα, η ναυτική ασφάλιση και η κοινή αβαρία ήταν ιδιαίτερα ανεπτυγμένη. Επίσης, εμφανίστηκαν πολλές ασφαλιστικές ενώσεις, παρόμοιες με τις εταιρείες των αρχαίων Ελλήνων της εποχής του Σόλωνα.

Το 1236 η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία, με ρύθμιση του Πάπα Γρηγορίου του ΙΧ, απαγόρευσε τον τόκο στο ναυτικό δάνειο, φέρνοντας μεγάλη αναστάτωση στην ναυσιπλοΐα. Για να αντιμετωπιστεί αυτή η αναστάτωση, επινοήθηκαν άλλοι τρόποι χρηματοδότησης και ανάληψης του κινδύνου, δημιουργώντας την έννοια της ασφάλισης όπως την γνωρίζουμε σήμερα.

Έτσι, από το καθεστώς, όπου «ασφαλιστής» ήταν ο χρηματοδότης, περνάμε στην σύγχρονη ασφάλιση, καθώς «ασφαλιστής» γίνεται κάποιο τρίτο πρόσωπο, το οποίο «αγοράζει» το πλοίο και το φορτίο σε περίπτωση επέλευσης του κινδύνου ενώ ο ασφαλιζόμενος πληρώνει από πριν ασφάλιστρα για την παρεχόμενη κάλυψη.

Σε όλες τις παραθαλάσσιες πόλεις, έμποροι και τραπεζίτες συγκεντρώνονταν στις πλατείες και στις προβλήτες των λιμανιών, όπου μεταξύ των άλλων εμπορικών πράξεων ασκούσαν και τις θαλάσσιες ασφαλίσεις.

Το πρώτο ασφαλιστήριο συμβόλαιο θαλάσσιας ασφάλισης εκδόθηκε στην Γένοβα στις 23 Οκτωβρίου του 1347 και αναφέρεται στην κάλυψη του ιστιοφόρου Santa Clara για το ταξίδι από την Γένοβα στην Μαγιόρκα.

Η ασφάλιση από τον 14ο μέχρι τον 18ο αιώνα

Από τον 14ο μέχρι τον 17ο αιώνα, σημειώθηκαν ραγδαίες εξελίξεις για τον θεσμό της ασφάλισης. Το 1435, στην Βαρκελώνη της Ισπανίας εκδόθηκε ο πρώτος νόμος που αφορούσε την σύνταξη των ασφαλιστηρίων συμβολαίων. Έτσι, άρχισε να δημιουργείται το ασφαλιστικό δίκαιο.

Την περίοδο αυτή, η θαλάσσια ασφάλιση παρουσίαζε μεγάλη άνθηση, κυρίως στην Ισπανία και την Ιταλία, όπου έκανε την εμφάνισή του το επάγγελμα του ασφαλιστή, ο οποίος με την προσωπική του περιουσία αποζημίωνε τις καταστροφές. Στα καφενεία, κοντά στις αποβάθρες, συναντιόνταν οι έμποροι με τους πλοιοκτήτες και τους ασφαλιστές και συμφωνούσαν για την ασφάλιση και την μεταφορά των εμπορευμάτων.

Η ασφάλιση γινόταν με εμπειρικό τρόπο και εξαρτιόταν πολύ από παράγοντα της τύχης. Πολλοί ασφαλιστές καταστράφηκαν οικονομικά, γιατί δεν μπόρεσαν να αντέξουν τις αποζημιώσεις. Έτσι γεννήθηκε η ιδέα του συνεταιρισμού. Οι ασφαλιστές, άρχισαν να συνεταιρίζονται και να ευθύνονται για πολλούς κινδύνους, αλλά με συγκεκριμένο ποσοστό και όχι για ολόκληρο τον κίνδυνο. Με αυτό τον τρόπο, άρχισε να εφαρμόζεται η θεωρία των μεγάλων αριθμών, να περιορίζεται ο παράγοντας της τύχης και να εξουδετερώνεται ο κίνδυνος της χρεοκοπίας του ασφαλιστή.

Γύρω στο 1500, Ιταλοί μετανάστες κυρίως Λομβαρδιανοί, εγκαταστάθηκαν στις παραλιακές πόλεις της βόρειας Ευρώπης, μεταφέροντας την ασφαλιστική πείρα τους. Η σημερινή Lombard Street του Λονδίνου πήρε το όνομά της από τους Λομβαρδιανούς μετανάστες.

Το 1650, ο Φλωρεντιανός γιατρός Lorento Tonti, ίδρυσε την πρώτη τοντίνα. Οι τοντίνες ήταν σωματεία τα οποία συγκέντρωναν από τα μέλη εισφορές για την δημιουργία κεφαλαίου και μοίραζε τα κέρδη στα μέλη που επιζούσαν κάθε χρόνο. Η διάρκεια του σωματείου ήταν ορισμένη, οπότε με την λήξη της το κεφάλαιο διανέμονταν στα μέλη που επιζούσαν ή ήταν αόριστης διάρκειας και το κεφάλαιο το έπαιρνε ο τελευταίος επιζών. Ήταν μια μορφή ασφάλισης επιβίωσης, αλλά οδηγούσε στον πλουτισμό εκείνου που είχε την τύχη να επιβιώσει.

Από τον θεσμό των τοντίνων ξεκίνησαν οι έρευνες για την διάρκεια ζωής του ανθρώπου, οι οποίες βασίζονταν σε στατιστικές παρατηρήσεις, που με τον υπολογισμό της πιθανότητας ζωής για κάθε ηλικία, θεμελίωσαν την σύγχρονη ασφάλιση ζωής.

Το 1654 ο μαθηματικός Pascal διατυπώνει τον νόμο των πιθανοτήτων, ο οποίος με τους συσχετισμούς του βοήθησε στην δημιουργία των τιμολογίων των ασφαλιστικών εταιριών και φυσικά εφαρμόζεται ακόμα και σήμερα.

Οι Άγγλοι αστρονόμοι Edmond Halley και James Dotson διαμόρφωσαν τον πρώτο επίσημο πίνακα θνησιμότητας το 1693. Σκοπός τους ήταν να καθορίσουν διαφορετικό ασφάλιστρο, ανάλογα με την ηλικία του ασφαλισμένου και συνέλαβαν αυτή την ιδέα όταν μια ασφαλιστική εταιρία αρνήθηκε να ασφαλίσει τον Dotson, λόγο μεγάλης ηλικίας.

Ο νόμος των πιθανοτήτων του Pascal, σε συνδυασμό με τον πίνακα θνησιμότητας των Halley και Dotson, δημιούργησε μια νέα επιστήμη, την αναλογιστική, στην οποία στηρίζεται η σύγχρονη ασφάλιση.

Το 1666 ήταν μια από τις χειρότερες χρονιές για το Λονδίνο. Σε έναν μικρό φούρνο ξέσπασε πυρκαγιά, η οποία επεκτάθηκε πολύ γρήγορα, ξεφεύγοντας από κάθε έλεγχο. 13.000 σπίτια σε 400 δρόμους καταστράφηκαν ολοσχερώς. Το συνολικό κόστος των ζημιών ξεπέρασε τα 10.000.000 αγγλικές λίρες. Αυτός ο τραγικός απολογισμός, είχε σαν αποτέλεσμα ένα χρόνιο αργότερα, το 1667, να ιδρυθεί η πρώτη «Υπηρεσία Πυρός», το Barron’s fire office, από τον Barron, έναν από τους μεγαλύτερους κατασκευαστές κτιρίων του Λονδίνου. Φυσικά, μέσα στην επόμενη δεκαετία ιδρύθηκαν πολλές άλλες ασφαλιστικές εταιρίες πυρός σε διάφορες πόλεις της Μεγάλης Βρετανίας.

Πολλές φορές οι αποζημιώσεις ήταν τόσο μεγάλες, που οι περιουσίες των ασφαλιστών δεν ήταν αρκετές για να καλύψουν την αποζημίωση. Γι’ αυτό, τον 17ο αιώνα, άρχισε η σύσταση ανωνύμων εταιριών, που είχαν στόχο να αντιμετωπίσουν τον κίνδυνο της αφερεγγυότητας των ασφαλιστών. Οι ασφαλιστικές εταιρίες, με τα αποθεματικά κεφάλαια που ήταν υποχρεωμένες από τον νόμο να διατηρούν, μπορούσαν να ικανοποιήσουν τους ασφαλισμένους.

Στα τέλη του 17ου αιώνα, οι έμποροι, οι πλοιοκτήτες και οι ασφαλιστές του Λονδίνου, συγκεντρώνονταν στο μικρό καφενείο του Edward Lloyd, κοντά στον Τάμεση στην Tower Street και κανόνιζαν την ασφάλιση και τις μεταφορές των εμπορευμάτων.

Σύντομα, το καφενείο του Edward Lloyd καθιερώθηκε ως το κέντρο των ασφαλιστικών συναλλαγών του Λονδίνου. Όσοι ήθελαν να ασφαλιστούν, άφηναν ένα χαρτί με τα στοιχεία τους, το όνομα του πλοίου, την ποσότητα και το είδος των εμπορευμάτων που αυτό μετέφερε, καθώς και το δρομολόγιο του πλοίου. Εάν κάποιος ασφαλιστής ήθελε να αναλάβει τον κίνδυνο, σημείωνε στο αντίστοιχο χαρτί το ποσό των ασφαλίστρων που ήθελε να εισπράξει και υπέγραφε (Underwrite). Έτσι βγήκε ο όρος Underwriter, που σημαίνει αυτόν που αποδέχεται ή όχι και υπολογίζει το ασφάλιστρο ενός ασφαλιζόμενου κινδύνου. Το 1871, οι ασφαλιστές που σύχναζαν στο καφενείο του Edward Lloyd απέκτησαν νομική προσωπικότητα με πράξη του Βρετανικού Κοινοβουλίου, σχηματίζοντας την σωματειακή οργάνωση «Corporation of Lloyd’s» και ήταν η αρχή της γνωστής ασφαλιστικής εταιρίας Lloyd’s of London.

Σε αυτό το χρονικό διάστημα ( 14ος – 17ος αιώνας), η ελληνική ναυτιλία ήταν περιορισμένη εξαιτίας τόσο της τουρκοκρατίας, όσο και της πειρατείας η οποία μάστιζε τα πλοία που ταξίδευαν στο Αιγαίο πέλαγος. Σιγά σιγά, αρκετοί Κυκλαδίτες και Κρητικοί στράφηκαν και αυτοί στην πειρατεία, η οποία έγινε αναπόσπαστο κομμάτι της τοπικής οικονομίας. Ψαράδες όπως οι αδελφοί Μπαρμπαρόσα από τις Κυκλάδες και ο Μανούσος Θεοτοκόπουλος (αδελφός του Δομίνικου Θεοτοκόπουλου) από την Κρήτη, έγιναν πειρατές και με τα κεφάλαια που συγκέντρωσαν συνέβαλαν στον απελευθερωτικό αγώνα κατά των Τούρκων και μετέπειτα στην εμποροναυτιλιακή δραστηριότητα της λεκάνης της Μεσογείου.

Η ασφάλιση στην Ελλάδα από τα τέλη της τουρκοκρατίας μέχρι το 1850

Με την σταδιακή παρακμή της οθωμανικής αυτοκρατορίας, η Ελληνική ναυτιλία ολοένα και περισσότερο αυξανόταν και σύντομα οι Έλληνες έγιναν οι κυριότεροι προμηθευτές των Βαλκανίων. Όμως δεν υπήρχαν Ελληνικές ασφαλιστικές εταιρίες και οι ασφαλιστικές εταιρίες του εξωτερικού δεν ασφάλιζαν τα Ελληνικά πλοία λόγω του μεγάλου κινδύνου της πειρατείας στο Αιγαίο. Έτσι, οι Έλληνες εφοπλιστές είχαν καταφύγει στο σύστημα τεμαχισμού της κυριότητας κάθε πλοίου ανάμεσα σε πολλούς συνιδιοκτήτες, μοιράζοντας τον κίνδυνο. Αυτός ο θεσμός σύντομα επεκτάθηκε και γίνονταν μεριδιούχοι και οι άνδρες του πληρώματος. Έτσι, το πλήρωμα είχε ενδιαφέρον και φυσικά μεγάλο κίνητρο να προστατεύσει το σκάφος και τα εμπορεύματα.

Στις αρχές του 18ου αιώνα, οι πλούσιοι Φαναριώτες επέκτειναν τις τραπεζικές τους δραστηριότητες σε όλα τα σημαντικά εμπορικά κέντρα της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, ανταγωνίζοντας τους Εβραίους και τους Αρμένιους τραπεζίτες. Συγχρόνως, οι Έλληνες έμποροι είχαν επεκτείνει τις δραστηριότητες τους πέρα από τα Βαλκάνια, στην Ιταλία, στην Αυστρία, στην Ουγγαρία, στην Ρωσία, στην Γαλλία, στην Ολλανδία, στην Γερμανία και στην Αγγλία. Η δράση των Ελλήνων τραπεζιτών και εμπόρων, έθεσαν την οικονομική βάση για την εμφάνιση της Ελληνικής ιδιωτικής ασφαλιστικής επιχείρησης.

Η πρώτη ασφαλιστική εταιρία που συστάθηκε με Ελληνικά κεφάλαια, ιδρύθηκε στην Τεργέστη, το 1789, με την επωνυμία «Societa Greca D’ assicurazione» και ακολούθησαν πολλές άλλες εταιρίες, τόσο στην Ιταλία, όσο και σε άλλες χώρες της Ευρώπης. Επίσης, πολλές εταιρίες ιδρύθηκαν στην Κωνσταντινούπολη, στην Οδησσό και στην Σμύρνη.

Η ασφάλιση από τον 19ο αιώνα μέχρι το 1914

Τον 19ο αιώνα, οι εταιρίες έχουν πλέον εκτοπίσει τους μεμονωμένους ασφαλιστές. Η μεγάλη ανώνυμος ασφαλιστική εταιρία, με τις επιστημονικές βάσεις της, έχει αναλάβει πρωτεύοντα ρόλο.

Η χρήση του ατμού στην ναυσιπλοΐα έφερε αναστάτωση και στην ασφαλιστική αγορά. Η τεχνολογία της εποχής δεν ήταν αρκετά ανεπτυγμένη και σε συνδυασμό με την κακόπιστη τακτική αρκετών ασφαλισμένων, που προκαλούσαν την επέλευση ζημιών, οδήγησε πολλές εταιρίες σε συρρίκνωση και αφανισμό. Με την συγκέντρωση των ασφαλιστικών εργασιών στις μεγάλες εταιρίες, αναπτύχθηκε η οργάνωση των εταιριών και η συστηματική νομοθετική ρύθμιση της λειτουργίας των ασφαλιστικών εταιριών. Ο πρώτος Ευρωπαϊκός ασφαλιστικός νόμος εμφανίσθηκε το 1874 στο Βέλγιο. Ακολούθησε η Ιταλία το 1882, η Αγγλία το 1906 και η Γερμανία και Ελβετία το 1908.

Η μετεπαναστατική περίοδος βρίσκει την Ελληνική ναυσιπλοΐα κατεστραμμένη. Σύντομα όμως η ναυτιλία και το εμπόριο έφεραν στην Ελλάδα τον πλούτο και την τεχνολογία που στερήθηκε από τον Τουρκικό ζυγό. Με την αποκατάσταση της ειρήνης, δημιουργήθηκαν νέα ναυπηγεία σε πολλά νησιά και λιμάνια και σύντομα η Ελλάδα έγινε μια από τις μεγαλύτερες δυνάμεις στην παγκόσμια ναυσιπλοΐα. Μετά την επανάσταση η Σύρος και αργότερα ο Πειραιάς έγιναν τα κύρια εμπορικά κέντρα με τα πιο δραστήρια ναυπηγία.

Η πρώτη ασφαλιστική εταιρία που συστάθηκε στην Ελλάδα, δημιουργήθηκε στην Σύρο το 1828 με την επωνυμία «Ασφαλιστικόν Κατάστημα», η οποία το 1829 μετονομάσθηκε σε «Ελληνικόν Ασφαλιστικόν Κατάστημα». Αξίζει να σημειωθεί ότι ο Ιωάννης Καποδίστριας ήταν μέτοχος κατά 8 %.

Μέχρι το 1910 δημιουργήθηκαν άλλες 60 περίπου ασφαλιστικές εταιρίες, ανάμεσά τους και η Εθνική Ασφαλιστική, η οποία ήταν η πρώτη και η μόνη ασφαλιστική εταιρία της εποχής στον Ελλαδικό χώρο που έκανε και ασφάλειες ζωής. Όλες οι άλλες εταιρίες έκαναν κατά κύριο λόγο ασφάλειες μεταφορών και μερικές και ασφάλειες πυρός.

Το νομικό πλαίσιο της ασφάλισης στην Ελλάδα βασίσθηκε στον Γαλλικό Εμπορικό Κώδικα του 1807, ο οποίος άρχισε να εφαρμόζεται στην Κωνσταντινούπολη από το 1814 και έγινε αποδεκτός από τις εθνικές συνελεύσεις (1821 και 1827) και φυσικά ίσχυε κατά την κυβέρνηση του Καποδίστρια (1828-1832).

Όλες οι εταιρίες που δημιουργήθηκαν αυτό το χρονικό διάστημα, με εξαίρεση την Εθνική ασφαλιστική, σταδιακά έπαψαν να λειτουργούν. Το γεγονός ότι, οι ασφαλιστικές εταιρίες της εποχής είχαν περιορισμένο ασφαλιστικό αντικείμενο (κατά κύριο λόγο μεταφορές), τις έκανε ευάλωτες στις εξελίξεις της εποχής. Όταν η Ελληνική ναυσιπλοΐα παρουσίασε μεγάλη κάμψη λόγο της χρήσης του ατμού στα πλοία, τα έσοδα των εταιριών συρρικνώθηκαν και τις οδήγησαν σε αφανισμό. Ένας άλλος εξ ίσου σημαντικός λόγος, ήταν ο έντονος ανταγωνισμός των εταιριών, οι οποίες για μεγαλύτερη προσέλκυση των ασφαλιζομένων, πρoσέφεραν τις υπηρεσίες τους με πολύ χαμηλά ασφάλιστρα.

Το 1909 άρχισε ο κρατικός έλεγχος στα αποθεματικά των ασφαλιστικών εταιριών, με σκοπό οι ασφαλιστικές εταιρίες, ανάλογα με τον τζίρο τους να έχουν την απαραίτητη περιουσία για να μπορέσουν να ανταπεξέλθουν στις αποζημιώσεις.

Η ασφάλιση στην σύγχρονη Ελλάδα

Μετά τον Α’ Παγκόσμιο πόλεμο, η συσσώρευση του πληθυσμού στα μεγάλα αστικά κέντρα οδήγησε στην συσσώρευση μεγάλων περιουσιών σε μικρή γεωγραφική έκταση. Έτσι, η ασφάλιση πυρός σημείωσε μεγάλη άνοδο. Παράλληλα, η ασφάλιση ζωής άρχισε να αναπτύσσεται ταχύτατα.

Τα δάνεια δεν θα μπορούσαν να βοηθήσουν την ανάκαμψη της πληγωμένης από τους πολέμους Ελλάδας, αν δεν υπήρχε η ασφάλιση ώστε να εξασφαλισθεί η αποπληρωμή σε περιπτώσεις ζημιών.

Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής στα φοιτητικά του χρόνια, άσκησε το επάγγελμα του ασφαλιστή και οι γνωριμίες που έκανε τον βοήθησαν πολύ στην πολιτική του καριέρα.

Το 1970 ψηφίσθηκε ο σύγχρονος ασφαλιστικός νόμος της Ελλάδος και αργότερα, με την ένταξη της χώρας μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση εκσυγχρονίσθηκε και εναρμονίσθηκε με τους ασφαλιστικούς νόμους των υπολοίπων χωρών.

Οι εξελίξεις στην τεχνολογία ήταν ταχύτατες και δημιούργησαν νέα δεδομένα. Οι πωλήσεις των αυτοκίνητων σημείωσαν μεγάλη άνοδο και δυστυχώς τα αυτοκινητιστικά ατυχήματα πολλαπλασιάσθηκαν. Η ασφάλιση αστικής ευθύνης από την κυκλοφορία των αυτοκινήτων έγινε υποχρεωτική στην Ελλάδα το 1978 και έδωσε μεγάλη οικονομική ανακούφιση στους παθόντες.

Πρόσφατα, με την μεγάλη μείωση των επιτοκίων, τα στεγαστικά δάνεια έχουν παρουσιάσει μεγάλη αύξηση. Βέβαια, η ασφάλιση πυρός και σεισμού που υποχρεωτικά συνοδεύει τα στεγαστικά δάνεια, βοηθάει πάρα πολύ στην ομαλή εξόφλησή τους.

Το τρομοκρατικό κτύπημα στους δίδυμους πύργους, καθώς και οι μεγάλες πλημμύρες στην Ευρώπη, δημιούργησαν μεγάλες οικονομικές υποχρεώσεις στις ασφαλιστικές και αντασφαλιστικές εταιρίες, αλλά κατάφεραν να ανταποκριθούν. Γεγονός που αποδεικνύει ότι η σύγχρονη οργάνωσή τους είναι επαρκής και μπορεί να αντέξει μεγάλης οικονομικής έκτασης ζημιές.

Η ασφάλιση σήμερα

Σήμερα, η ασφάλιση έχει εξελιχθεί σε επιστήμη. Με την ασφαλιστική μελέτη της οικογένειας ή της επιχείρησης, ο επαγγελματίας ασφαλιστικός σύμβουλος μπορεί να προσφέρει τέτοια ασφαλιστική κάλυψη που είναι ικανή να αποτρέψει οποιαδήποτε οικονομική ζημιά ή καταστροφή.

 

diavlos-insurance

Σύντομη συναρπαστική ιστορία της Ασφάλισης

Γνωρίζατε ότι η ασφάλεια ζωής υπάρχει από την εποχή της Αρχαίας Ρώμης; Ή ότι οι Lloyd’s του Λονδίνου ξεκίνησαν ως καφενείο στο οποίο σύχναζαν οι ναύτες;

Αποδεικνύουν ότι γεννήθηκε μέσα από βαθιά ανθρώπινη ανάγκη και στήριξε την ανθρωπότητα στις πιο δύσκολες στιγμές της – ευκαιρία να τα μάθει όλα αυτά και κάθε επίδοξος πελάτης.

100 π.Χ.

Η ιδέα της ασφάλισης της ζωής κατάγεται από την Αρχαία Ρώμη. Ο Κάλιος Μάριος, Ρωμαίος στρατηγός, δημιούργησε ένα κοινό ταμείο, κάτι σαν «ταμείο ταφής» στα στρατεύματά του, ώστε σε περίπτωση που ένας στρατιώτης χανόταν στη μάχη να πλήρωναν τα υπόλοιπα μέλη για την κηδεία του!

Η ιδέα διαδόθηκε γρήγορα και δημιουργήθηκαν πολλές τέτοιες «κοινοπραξίες ταφής » στις λεγεώνες των Ρωμαίων. Οι Ρωμαίοι πίστευαν ότι όποιος δεν ταφόταν με όλες τις πρέπουσες τιμές, ανεξάρτητα από την κοινωνική του θέση, γινόταν ένα δυστυχισμένο φάντασμα.

Λίγο αργότερα, οι στρατιώτες άρχισαν να δίνουν και ένα μικρό διαπίστευμα στην οικογένεια του θανόντος. Οι κοινοπραξίες εξαφανίστηκαν όταν κατέρρευσε η Ρωμαϊκή αυτοκρατορία, το 450 μ. Χ.

 1688

O Εdward Lloyd ήθελε το καφενείο του να γίνει το μεγαλύτερο στέκι της ναυτιλίας. Τότε τα καφενεία ήταν κάτι σαν τα σημερινά λόμπυ και αίθουσες ξενοδοχείων και σε αυτά «κλείνονταν» πολλές εμπορικές συμφωνίες. Το Καφενείο του Edward Lloyd’s, ήταν ένα μικρό καφενείο κοντά στον Πύργο του Λονδίνου και σε αυτό σύχναζαν συνήθως πλοιοκτήτες, καπεταναίοι, ναυτικοί και έμποροι. Ήταν το σημείο στο οποίο πήγαινε όποιος ήθελε να μάθει νέα από τα καράβια και ήταν εκεί που σιγά σιγά γεννήθηκε η έννοια της ασφάλισης όπως την ξέρουμε σήμερα.

Μετά από σχεδόν ένα αιώνα, το 1769, μια ομάδα «ασφαλιστών» πλέον, ίδρυσε ένα νέο στέκι, το «Νέο Καφενείο του Lloyd», μετεξέλιξη του οποίου είναι οι Lloyd’s του Λονδίνου.

Αυτά στην Μεγάλη Βρετανία, γιατί στις ΗΠΑ το 1759 την ίδια δηλαδή περίπου περίοδο, μια «Σύνοδος Πρεσβυτεριανών» (θρησκευτική ομάδα) ιδρύει τον πρώτο «ασφαλιστικό οργανισμό» για την προστασία των Πρεσβυτεριανών Κληρικών και των οικογενειών τους. Δέκα χρόνια μετά, οι Επισκοπιανοί κληρικοί (άλλη θρησκευτική ομάδα) δημιουργούν και εκείνοι το δικό τους οργανισμό.

Δύο δεκαετίες νωρίτερα, στην πόλη Τσάρλεστον της Νότιας Καρολίνας, είχε δημιουργηθεί η πρώτη ασφαλιστική «γενικών ασφαλειών» με αντικείμενο την προστασία από την φωτιά!

To 1837 στις ΗΠΑ ξεσπά μια πρωτοφανής οικονομική κρίση (ναι, συνέβαιναν από τότε) η οποία μάλιστα προερχόταν από την… Μεγάλη Βρετανία. Οι τράπεζες κατέρρευσαν και όλο αυτό είχε ως αποτέλεσμα να εισαχθεί στην ασφάλιση η έννοια της «συγκέντρωσης κεφαλαίων» και να δημιουργηθούν οι πρώτες κοινοπραξίες ασφαλιστικών εταιρειών. Ο θεσμός εξελίχτηκε περαιτέρω όταν την ίδια περίοδο, έγιναν κάποιες νομικές μετατροπές που επέτρεψαν για παράδειγμα στις γυναίκες, να αγοράζουν ασφάλεια ζωής.

Οι φωνές που μέχρι τότε καταδίκαζαν την έννοια της ασφάλισης ως ‘τζόγο’ παραμερίστηκαν και ξεκίνησε μια περίοδος ακμής κατά τη διάρκεια της οποίας ιδρύθηκαν κάποιες από τις μεγαλύτερες ασφαλιστικές εταιρείες του σήμερα όπως η Metlife, η New York Life, η Mass Mutual.

1875

Περίπου 3 με 4 δεκαετίες αργότερα η Ευρώπη και η Βόρεια Αμερική ξαναέπεσαν σε βαθιά ύφεση. Απο το 1871 έως το 1874, 46 ασφαλιστικές έκλεισαν, 32 από αυτές εν μια νυκτί. Το αποτέλεσμα ήταν οι ασφαλισμένοι να υποστούν απώλειες 35 εκατομμυρίων δολαρίων.

Το 1875 στο Νιού Τζέρσεϊ, δημιουργήθηκε ο Σύλλογος Προστασίας Χήρων και Ορφανών με μοναδικό σκοπό την ασφάλιση ταφής! Ήταν η πρώτη φορά που ένα είδος ασφάλισης ήταν διαθέσιμο στην εργατική τάξη – σε αυτήν απευθυνόταν ο Σύλλογος.

Η «εταιρεία» αυτή μετεξελίχθηκε αργότερα στην σημερινή Prudential.

1911

Η Ομαδική Ασφάλεια Ζωής γεννήθηκε όταν η Equitable Life Assurance Society (σημερινή ΑΧΑ) έφτιαξε ένα συμβόλαιο το οποίο να καλύπτει συνολικά τους 123 υπαλλήλους μιας βιοτεχνίας με δέρματα, έτσι ώστε να μη χρειαστεί να περάσουν ένας ένας ιατρικές εξετάσεις και να συμπληρώσουν ισάριθμες αιτήσεις.

Το εγχείρημα αποδείχτηκε πετυχημένο και ένα χρόνο μετά είχε δημιουργηθεί ήδη από την εταιρεία το πρώτο τμήμα αποκλειστικά ομαδικών ασφαλίσεων.

1930

Μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο οι πωλήσεις των ασφαλειών ζωής ανέβηκαν κατακόρυφα. Λίγο πριν το μεγάλο κραχ, στις ΗΠΑ υπήρχαν περισσότερα από 120 εκατομμύρια συμβόλαια – ένα για κάθε άντρα, γυναίκα και παιδί που ζούσε τότε στην Αμερική!

1965

Η αμερικανική Κυβέρνηση αποφασίζει να πληρώσει για να αποκτήσουν ασφάλεια ζωής όλοι οι εν ενεργεία αμερικανοί στρατιώτες. Η ασφάλιση ήταν πάνω κάτω αυτή που ίσχυε και για τους απλούς πολίτες αλλά ακριβότερη – η Κυβέρνηση κάλυπτε τα έξτρα διοικητικά έξοδα και την διαφορά στην αξία της!

Το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου και η οικονομική άνθηση που ακολούθησε έδωσε απίστευτη ώθηση στην ασφάλεια ζωής στις ΗΠΑ. Στα μέσα της δεκαετίας του ΄70, το 72% του ενήλικου πληθυσμού και πάνω από το 90% των αντρόγυνων είχαν στην κατοχή τους κάποιο είδος ασφάλειας ζωής…

2001

2.977 άνθρωποι πέθαναν συνολικά στις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου στη Νέα Υόρκη και την Ουάσιγκτον. Οι ασφαλιστικές αποζημιώσεις ζωής οι οποίες πληρώθηκαν υπολογίζονται στα 1,2 δισεκατομμύρια δολάρια.

2010

 

Σύμφωνα με την Limra, η ασφάλεια ζωής έχει, αυτή τη στιγμή, τα χαμηλότερα ποσοστά των τελευταίων 50 ετών. Πρόσφατες έρευνες δείχνουν ότι μέχρι σήμερα, η διαφορά δεν έχει μειωθεί…

 

underwriter